تصمیم گرفته
بودم اینجا تمرین نوشتن کنم تا روزی که استاد شدم، ابنا بشر
با نوشتجات این
( این که نه اون) چکیده فضل و معرفتِ حاصله
از پیوند یک کرد و یک لر رفع حاجت کنند.
میخواهم
بنویسم ولی نمی دانم درباره چه که حرف نویی ندارم، بازی با
واژه ها را بلد نیستم پس نمی توانم از آن قطعه های
ادبی که نقطه سر خط هایش معلوم نیست کجاست بسازم ،
خودت بهتر می
دانی آدم سَیّاسی هم نیستم و سیاست به زن جماعت دخلی ندارد .
دیگی که برای من نجوشد همان کله سگ توش بجوشد .
شاید شعرهای آن
اقیانوس بی درمان ، یا پیغمبر تو یا آن دوستم که بال دارد
را هم بنویسم اگر چه برای پر کردن عریضه کفایت نمی کند چون
شعر خوش حال ندارند و
بیشتر اشعارشان غمناک است ماتم زده را به نوحه گر
حاجت نیست ! شعر اینها هم که مادر مرده را شیون آموختن است .
چی بنویسم پس؟
-
اول معلوم کن چقدر میخواهی خودت را سانسور کنی؟
عجب سوالی...داستان تکراری همیشه؟!..
هیچی ... رو بازی میکنم.
چون زن هستم؟ اشتباه
نمی کنی ، من که باروَر
می کنم ...
بدور
از وسواسهای اخلاقی،
می نویسم. آنقدر وجود دارم که آنچه می اندیشم بنویسم...
حالا چند سال گذشته چند تا اتفاق افتاده است و من فهمیدم
که خیلی خام
بودم که وقتی با آن پرسش سراغم آمدند تازیانه را
ندیدم...
حتی فلانی که هیچ منکری نبوده که نکرده و
هیچ مسکری نبوده که نخورده هم گاهی خودسانسوری می کند _خب ،
من هم این ستم را در حق خودم روا خواهم داشت ، خودزنی
میکنم باندازه ای که
همگی راحت باشید.
اما جهت توبه ! هر فرصتی که بدست می آورم و اسباب عیش مهیا است حال
اساسی بخودم می دهم بلکه توبه ام پذیرفته شود.
نوشتن را از
امروز تمرین می کنم و خدا بر آنچه می گویم وکیل است.
***